Ο Άσκαρ ιεροκήρυκας! (ΚΓ') Εγώ Χριστό κι εσύ Αλλάχ...

Τούτη την Κυριακή η Εκκλησία μας τιμά τους 318 Επισκόπους που συμμετείχαν στην Α' Οικουμενική Σύνοδο το 325 μ.Χ. στη Νίκαια.

Η Σύνοδος αυτή καταδίκασε τον Άρειο που θεωρούσε τον Χριστό όχι Θεό αλλά "τελειότερο κτίσμα" του Θεού Πατέρα.

Ευκαιρία, λοιπόν, να διατυπώσουμε κάποιους σχετικούς προβληματισμούς.

Κατά τη γνώμη μας η Εκκλησία έκανε ένα κρίσιμο λάθος: θεώρησε τα βιβλία της Αγίας Γραφής θεόπνευστα. Αυτό σημαίνει πως μέσα στις κτιστές λέξεις κρύβεται η Αλήθεια, άρα πρέπει να τις θέσουμε υπό το μικροσκόπιο της έρευνας...

Κι άνοιξαν έτσι οι Ασκοί του Αιόλου. Γιατί όλες οι αιρέσεις προήλθαν απ' την προσπάθεια ερμηνείας των "θεόπνευστων Γραφών".

Όμως τα Ευαγγέλια, οι Πράξεις των Αποστόλων και οι Επιστολές δεν γράφτηκαν για να αποτελέσουν Ιερά Κείμενα ούτε Δογματικά Εγχειρίδια της χριστιανικής θρησκείας.

Τα βιβλία αυτά έπρεπε η Εκκλησία μας να τα θεωρήσει "ενδεικτική βιβλιογραφία" της ιστορίας και της πίστης των πρώτων Χριστιανών. Και με βάση αυτά (κι όχι αποκλειστικά αυτά) να διατυπώσει μια πολύ λιτή και συνοπτική δογματική διδασκαλία.

Δυστυχώς η Εκκλησία μας έπεσε στην παγίδα μιας αδιέξοδης δογματοληψίας. Παρήγαγε περισσότερα δόγματα απ' όσα η ίδια μπορούσε να καταναλώσει και η κοινωνία να αφομοιώσει...

Έτσι αυτοπαγιδεύτηκε, έβαλε γύρω απ' το λαιμό της μια σφιχτή θηλιά, στέρησε την ελευθερία των πιστών της και δημιούργησε μια ασφυκτική ατμόσφαιρα που κάθε άλλο παρά προάγει ολοκληρωμένες συνειδήσεις και προσωπικότητες.

Ας μην κοροϊδευόμαστε: Τα λεγόμενα "Ιερά Βιβλία" είναι ανθρώπινα δημιουργήματα με τις ατέλειες, τα λάθη, τις αντιφάσεις τους...

Σ' αυτά μπορεί κανείς άνετα να θεμελιώσει οποιαδήποτε άποψη. Όπως, λ.χ., ότι ο Χριστός ήταν Θεός, Υιός του Θεού, Μεσσίας, Μεσίτης, Απεσταλμένος, Αρχάγγελος, τέλειο κτίσμα, τα πάντα...

Το γράμμα και το πνεύμα της Καινής Διαθήκης είναι ανοιχτό σε κάθε ερμηνεία!

Κι ίσως εδώ να κρύβεται και το μεγαλείο της: αφήνει τεράστια περιθώρια να βρει σε αυτά ο καθένας μας αυτό που ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία και στο χαρακτήρα του.

Εμείς που είμαστε ακραιφνείς μονοθεϊστές θα βρούμε στις "Γραφές" τα επιχειρήματα που αναζητάμε.

Όσοι έχουν μια πιο "πολυθεϊστική κουλτούρα" θα μείνουν κι αυτοί ικανοποιημένοι με την "τριαδικότητα του Θεού".

Η ουσία είναι να μην κολλήσουμε σε μια αδιέξοδη λεξιλαγνεία και εδαφιολογία.

Καλούμαστε να δώσουμε μεγάλο πνευματικό αγώνα, ο χρόνος που μας μένει είναι λίγος και δεν μας επιτρέπεται να τον σπαταλάμε σε βυζαντινισμούς, "οιμοιούσια" και "ομοούσια"...

Υ.Γ.: Κλείνω με ένα απόσπασμα απ' το Κοράνι. Σημειωτέον, το Κοράνι θεωρεί τον Ιησού "μεγάλο προφήτη του Θεού", κι ίσως γι' αυτό ο Ιωάννης Δαμασκηνός θεωρούσε τον 8ο αιώνα το Ισλάμ (μια αυστηρά μονοθεϊστική θρησκεία) ως "χριστιανική αίρεση".

Σε κάποιο σημείο του Κορανίου ο Θεός (Αλλάχ) ρωτά τον Ιησού:

"Ω Ιησού, γιε της Μαριάμ, μήπως είπες στους ανθρώπους να λατρεύουν εσένα και τη μητέρα σου σαν Θεούς εκτός απ' τον Αλλάχ;".

"Δόξα σε σένα", είπε ο Ιησούς. "Ποτέ δεν θα έλεγα όσα δεν είχα δικαίωμα να πω. Ποτέ δεν τους είπα τίποτα παραπάνω απ' όσα με διάταξες να πω: να λατρεύετε τον Αλλάχ, τον Κύριό μου και τον Κύριό σας"...

Στουμπώνει ποτέ ο αχόρταγος;

Είπαμε στο προηγούμενο ποστάκι πώς οι παλιοί Δηλιγιαννικοί προσχώρησαν μαζικά στο νέο κόμμα των "Φιλελευθέρων" του Λευτεράκη του Βενιζέλου.

Και οι αντίπαλοί τους, οι Θεοτοκικοί, έστησαν την "αντιβενιζελική παράταξη".

Και συνέχισαν να τρώγονται μεταξύ τους, όπως ήδη έκαναν επί 25 χρόνια, αλλά τώρα με άλλα ονόματα και συνθήματα.

Ποιοι νομίζετε ότι στελέχωσαν τα "τάγματα θανάτου" των βενιζελικών και αντιβενιζελικών που έδρασαν την περίοδο του Εθνικού Διχασμού το 1915;

Ήταν οι ίδιοι μπράβοι του υποκόσμου που επιστράτευαν πάντα στις προεκλογικές περιόδους οι "τρικουπικοί" κι οι "Δηλιγιαννικοί".

Το φαινόμενο της μαζικής μεταπήδησης οπαδών και ψηφοφόρων απ' τον έναν πολιτικό χώρο στον άλλον τον ζήσαμε και μετά τις εκλογές του 1977, οπότε οι πρώην κεντρώοι (ΕΔΗΚ κλπ) εντάσσονταν στη συντριπτική τους πλειοψηφία στο ΠΑΣΟΚ.

Το ζούμε και σήμερα με το "ΠΑΣΟΚ της λαμογιάς" που τρέχει να στεγαστεί στο ΣΥΡΙΖΑ:

Όλο αυτό το σκυλολόι αποτελεί ειδική κατηγορία (και, μάλιστα, πολυάριθμη) του ελληνικού λαού.

Είναι πολύ πιο σκληρό και ανελέητο από οποιαδήποτε άλλη "συνιστώσα"!

Πού να φτουρήσουν οι Μαοϊκοί, οι "Ρόζες" και οι Τρότσκες μπροστά σ' αυτούς τους εκπαιδευμένους νταβατζήδες της εξουσίας.

Αυτούς μόνο ο μακαρίτης ο Αντρέας μπορούσε να τους κάνει ζάφτι.

Έπαιρνε τα θαλασσοδάνεια και τους στούμπωνε!

Αλλά χορταίνει ποτέ ο αχόρταγος;

Αυτές οι "πράσινες συμμορίες" μόλις δουν τι ξελιγομάρα κυκλοφοράει στο ΣΥΡΙΖΑ, αν δεν μπορέσουν να τους κάνουν σαν τα μούτρα τους, θα σηκωθούν να φύγουν προς άλλο "μαγαζάκι", και θ' αφήσουν τον Αλέξη πάλι με τους τριακόσιους του!

Δηλαδή εσείς τι νομίσατε;

Πως ο ελληνικός λαός, μέχρι το μεδούλι ποτισμένος απ' το πελατειακό σύστημα, έγινε σε μια νύχτα ιδεολόγος;

Για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι! (Γ')

Εμείς οι Δηλιγιαννικοί μπορεί να φάγαμε μεγάλη ήττα στις εκλογές του δέκα, αλλά αρχίσαμε να το ξανασκεφτόμαστε το πράμα.

Μήπως αυτός ο "Σατανάς απ' την Κρήτη" δεν ήταν και τόσο σατανάς;

Στο κάτω της γραφής εμείς δεν θέλαμε να βλέπουμε ούτε ζωγραφιστούς τον Τρικούπη, τον διάδοχό του Θεοτόκη κι όλη τη σάρα και τη μάρα της κλίκας τους, κάτι χρηματιστές, μεγαλεμπόρους, λιμοκοντόρους απ' τα Επτάνησα και μεγαλοτσιφλικάδες...

Εμείς ήμασταν τα "παιδιά του λαού", εργάτες και κολίγοι, που οι τρικουπικοί μάς έλεγαν "ξυπόλυτους" και "σκορδοφάγους".

Για να μην σας τα πολυλογώ, αμέσως μετά τις εκλογές όλοι οι Δηλιγιαννικοί αρχίσαμε και προσχωρούσαμε μαζικά στο κόμμα του Λευτεράκη, "Φιλελευθέρων" το 'λεγε.
Προσωπολατρεία είχαμε με το γερο-Δηλιγιάννη, προσωπολατρεία και τώρα με το Βενιζέλαρο!

Κατέβασα και το κάδρο του Ράλαρου απ' το σαλόνι μου κι ανέβασα τη μούρη του "σατανά", σόρυ... του μεγάλου μας εθνάρχη Ελευθέριου Βενιζέλου ήθελα να πω...

Αλλά κι οι παλιοί μας αντίπαλοι, οι Θεοτοκικοί, έκαναν το δικό τους κόμμα, το "αντιβενιζελικό"!

Τώρα που το καλοσκέφτομαι, πάνω-κάτω οι ίδιοι είμαστε. Μόνο ονόματα αλλάξαμε και συνθήματα...

Αλλά τώρα βιάζομαι.

Πρέπει να παρουσιαστώ στο Φρουραρχείο Αθηνών γιατί με επιστράτευσαν.

Άρχισε ο Βαλκανικός Πόλεμος και αύριο φεύγω για το μέτωπο στη Μακεδονία...

Για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι! (Β')

Τέτοια εποχή ήτανε, Μάης του εννιακόσια πέντε, που μας τον έφαγαν το γερο-Δηλιγιάννη.

Τον ξεκοίλιασε ένας μπράβος μπροστά στα σκαλάκια της παλιάς Βουλής, στην οδό Σταδίου.

Ο μακαρίτης είχε φέρει ένα νομοσχέδιο που έβαζε χέρι στις χαρτοπαιχτικές λέσχες.

Ε, αυτό ήταν! Βρήκαν οι λεσχιάρχες έναν μαστούρη και τον σουγιάδιασε το γέρο.

Του 'δωσε κανονικά τα 'ντερα στο χέρι...

Εμείς τότε ψιλοορφανέψαμε. Το κομματάκι μας διασπάστηκε στους Ραλλικούς και στους Μαυρομιχαλικούς.

Εγώ ήμουν με τον Δημητράκη το Ράλλη. "Αττικάρχη" τον έλεγαν, αλλά εμείς τον φωνάζαμε "πλανητάρχη"! Σαν τον Ίβκοβιτς ένα πράμα.

Μεγάλοι μας αντίπαλοι οι Θεοτοκικοί, που να τους κάτσει η πατσά στο λαιμό.

Αλλά το μεγάλο χουνέρι μάς το 'καναν οι καραβανάδες, λίγες μέρες πριν της Παναγίας στα ενιακόσια εννιά.

Μαζόχτηκαν στο Γουδή κι έκαναν, λέει, "κίνημα  ανανεωτικόν"!

Αν είναι δυνατόν, δηλαδή! Το πιο σύντομο ανέκδοτο: "καραβανάς ανανεωτικός"! Σαν τον Κώστα...

Ας γελάσω όπως η Άθη: Αχχχχαααααχχχχαααααχχχχχααααααααχχχχχχχααααααα

Τι λέγαμε; Α, για το Κίνημα στο Γουδή. Τα θαλάσσωσαν οι τενεκέδες, αλλά τη ζημιά μάς την έκαναν:

Μας κουβάλησαν στην Ελλάδα αυτόν τον τρισκατάρατο τον Κρητικό, το Λευτεράκη το Βενιζέλο.

Εγώ εκείνη την εποχή δεν ήθελα ν' ακούω Κρητικό.

Ίσως φταίει που μ' είχε σουτάρει στεγνά η Μαριλίτσα.

Θα μου πείτε η Μαρίλω είναι Ηρακλειώτισσα κι ο Λευτεράκης Χανιώτης.

Δεν έχει σημασία, και στο Ηράκλειο υπάρχει Χανιόπορτα!

Μας μπαστικώθηκε, που λέτε, ο τρισκατάρατος στην Αθήνα και προκηρύχθηκαν εκλογές για τις 8 Αυγούστου του εννικόσια δέκα.

Τι να κάνουμε κι εμείς, είδαμε το χάρο με τα μάτια, κι αποφασίσαμε να ενωθούμε με τους μισητούς Θεοτοκικούς. Κι από κοντά όλα τα ρετάλια: μαυρομιχαλικοί, ζαϊμικοί, δραγουμικοί, γουναρικοί. "Όλα τα πολιτικά αντρείκελα του παρελθόντος", όπως γράψαν τότε οι παλιοφυλλάδες.

Το νέο κόμμα είχε για σήμα τα κλαδιά του πεύκου και το ονομάσαμε "Ηνωμένα Κόμματα". Αλλά οι ρουφιάνες οι φιλοβενιζελικές φυλλάδες μάς έλεγαν "Ηνωμένα Βουστάσια", Άι να χαθούν...

Όταν μίλησε ο Αρχηγός μας στο Σύνταγμα, έγινε πανζουρλισμός.

Ξελαρυγγιαστήκαμε να φωνάζουμε "Ρά-ρά-ρά-λα-ρος" και στο καπάκι "Βενιζέλος-Κουκουτσέλος"!

Του κάναμε και μια χοντρή πουστίτσα του παλιο-Εβραίου (γιατί αυτός ούτε φάτσα ούτε μυαλό κρητικού είχε!): φέραμε απ' την Κρήτη τέσσερεις πολιτικούς του αντιπάλους (Κούνδουρο, Μιχελιδάκη, Πωλογεώργη και Παπαμαστοράκη) και τους βάλαμε στους συνδυασμούς μας.

Όλοι αυτοί δεν είχαν ελληνική αλλά οθωμανική υπηκοότητα.

Δεν μπορεί, θ' αντιδράσει η Τουρκία, θα μπλεχτούν και οι ξένες δυνάμεις και, τάχα μου, θα τους αποσύρουμε αρκεί να αποσυρθεί μαζί τους κι ο τραγόμορφος διάολος...

Αλλά τι να λέμε τώρα... οι εκλογές έγιναν και πήραμε τα παπάρια μας!

Για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι (Α')

Στις αρχές του 20ού αιώνα, θυμάμαι, πουλάγαμε τον ψήφο μας στην ψύχρα.

Εγώ ήμουν του Δηλιαγιαννικού κόμματος.

Ο αρχηγός μας, ο Θοδωρής, "γέρο" τον εφωνάζαμε γιατί είχε καβατζάρει τα 80, το 'χε μεγάλο μαράζι να κερδίσει τις εκλογές  στις 20 του Φλεβάρη το 1905.

Στους συνδυασμούς μας βάζαμε μόνο όσους είχαν γερό κομπόδεμα και συνεισέφεραν στο "εκλογικόν ταμείον".

Απ' αυτό το ταμείο πλερώναμε 25 δραχμές το κεφάλι ή, καλύτερα, την ψήφο.

Οι Θεοτοκικοί δίναν λιγότερα, ενώ οι Ζαϊμικοί κάτι ψύχουλα.

Θυμάμαι πως δούλεψε ρολόι και το "σύστημα των δεκαρχιών"!

Μαζευόμασταν σε κάθε γειτονιά δέκα φανατικοί Δηλιγιαννικοί και με τα λεφτά του ταμείου γυρνάγαμε από καπηλειό σε καπηλειό και παίρναμε σβάρνα τα κουρεία και τους καφενέδες και φτιάναμε κλίμα.

Φανατίζαμε τους δικούς μας και σπάγαμε τον τσαμπουκά των αλλονώνε.

Στη Σύρα το 'χαμε παραχέσει λίγο.

Οι δικοί μας εργοστασιάρχες μάζωξαν Κυριακή πρωί όλους τους εργάτες τους και τους μοίρασαν δυο μεροκάμματα για να μας ψηφίσουν.

Στην Ερμούπολη, επειδή πολλοί έπαιρναν το παραδάκι αλλά έριχναν το κουκί αλλού, αλλάξαμε το τροπάρι.

Έπαιρναν τις 15 δραχμές μπροστάτζα και τις υπόλοιπες 10 μετά, αν κέρδιζαν οι δικοί μας.

Κάναμε "καθαρές" δουλειές. Αμ πώς. Με χαρτιά και υπογραφές. Και για να μην δίνουμε στόχο, το εμφανίζαμε σαν "στοίχημα": και καλά, ο ψηφοφόρος στοιχημάτιζε υπέρ του συνδυασμού μας, κι αν κέρδιζε εισέπραττε το δεκάδραχμο! Έτσι δεν είχε συμφέρον να την κάνει γυριστεί.

Όσο για τον Περαία, δεν το συζητάμε.

Είχαμε μαζέψει όλα τα αποβράσματα του υποκόσμου και γύρναγαν τις συνοικίες λιανίζοντας με τις μαγκούρες τους όσους ψηφοφόρους δεν ήταν πρόθυμοι να συνεργαστούν μαζί μας!

Οι αντίπαλες εφημερίδες κάτι έγραψαν για "περιφερόμενους τραμπούκους μαγκουροφόρους", αλλά σκασίλα μας.

Εμείς έτσι θέλαμε και τον φέραμε το "γέρο"!

Απ' τις αλάνες του Καρπενησιού στις "αλάνες της ζωής"...

Από μικρός άκουγα να μου λένε:

"Οι άντρες δεν κλαίνε!

Φέρσου σαν άντρας!

Απαγορεύεται το κλάμα στο ποδόσφαιρο!"

(Ακόμα κι όταν το σχίσιμο στο γόνατο 

έφτανε μέχρι το κόκκαλο...)

Και μετά είχαν την απαίτηση

να είμαι τρυφερός

στοργικός

ευαίσθητος...

Η Ιρώ (νέα μπλόγκερ και φοιτητριούλα) θέλει να μπει στην μπλογκοπαρέα μας. Αλλά πρώτα πρέπει να περάσει από καψόνια, δοκιμασίες και τεστ...

Τέστ πρώτον και ευκολότερον: Ιρώ απάντησε σε όλες τις παρακάτω ερωτήσεις:

1) Τι διάολο έχει ο Τάκης και μόλις τον δει γυναίκα πέφτει στα τέσσερα;

- Λέγειν

- Σεξαπίλ

- Ομορφάδα (γράφουμε και καμιά μαλακία για να περάσει η ώρα)

- Ε9

2) Τι είναι κατά δήλωσίν του ο Κώστας;

- Υποχόνδριος

- Ανανεωτικός

- Τσέλιγκας γιαουρτοποιός

- Ένας μαλάκας και μισός

3) Κάθε πότε κάνει πρόβα νυφικού η Μαρία;

- Κάθε πρωί πριν πάει στη δουλειά

- Κάθε φορά που βλέπει το βιβλιάριο καταθέσεων του Άσκαρ

- Όταν κάνουν μπάτσελορ πάρτυ οι φίλες της

4) Ποιο είναι το ύψος του Δείμου;

- Κάτω από 1:40

- Κάτω από 1:20

- Κάτω από 1:00

- Κάτω γενικώς...

5) Ποιος θα κληρωνομήσει το μπλογκί του Ασκάρ;

- Το Ωνάσειο Ίδρυμα

- Τα Σποράκια

- Η Ουνέσκο

- Ο Λέχρας

6) Πώς αποκαλεί τον Άσκαρ η Σνουπίτσα-Μαριλίτσα;

- Ακτινίδιο

- Μαθουσάλα

- Αραξοβόλι

- Ξερολούκουμο

7) Ποια είναι η μεγαλύτερη πουτάνα στο χαρέμι;

- Η Αλήτισσα

- Η Καντούλα

- Η Άθη

- Καλές πουτάνες είναι όλες...

8) Τι όργανο παίζει η Σάμμυ;

- Πιάνο

- Μπουζουκάκι

- Φυσαρμόνικα

- Το "μια σταλίτσα οργανάκι"

9) Τι ψαρεύει στ' ανοιχτά της Σύρας η Ζουζού;

- Γκομενάκια

- Γαμοσαυρίδια

- Καλαμαράκια

- Πελάτες

10) Ποιο είναι το κλασσικό επιφώνημα της Άθη;

- Αχμμμμ

- Εχμμμμ

- Αχ βαχ

- Χονολουλού

11) Η Καντούλα αποτελεί "δημόσιο κίνδυνο" γιατί ανάμεσα στα πόδια της έχει:

- Καρυοθραύστη

- Κουνελοπνίχτη

- Διαστημική δίνη

- Ξέρω αλλά δεν σας λέω...

12) Τι θα ψηφίσει στις επόμενες εκλογές ο Άσκαρ;

- Στ' αρχίδια μας

- ΚΚΕ ή ΣΥΡΙΖΑ

- Ν.Δ.

- Ό,τι συνήθως

13) Ποιος είναι ο αγαπημένος ποιητής της Αλήτισσας;

- Ο Ρωμανός ο Μελωδός

- Η Σαπφώ ή η Σαπφώ Νοταρά, δεν θυμάμαι ακριβώς

- Η Μαριώ η Σαλονικιά

- Ο Μπουκόφσκι

- Αυτός που έγραψε τον στίχο "ήρθε η κρίση έφυγε η λίμπιντο"

Επειδή η Ιρώ είναι ακόμα φρεσκαδούρα, επιτρέπεται να τη βοηθήσουν (λίγο, όμως, έτσι;) ο Τάκης κι ο Κώστας. Υπό την αυστηρή επίβλεψη της Αλήτισσας, προς αποφυγή σεξουαλικών  παρενοχλήσεων του κοριτσιού. 

Καλά, αυτή την Αλήτισσα τη βλέπω σε 10 χρόνια το πολύ ... υστερικιά θεούσα!